taken for granted realities.

' ' Espasyo

2010-04-29T04:38:00.000-07:00

Ngayong lang ulit ako susulat ng isang akda. Akdang inaalay ko sa mga alaalang kailanman hindi ko makakalimutan.

Alam kong matagal ang ginugol ko, matagal ang panahong inintay ko para lumaya. Sabihin na natin na dala ng kabataan ang lahat ng nangyari. Oo, ganito kakumplikado ang buhay relasyon ng mga tao. Masakit, masaya, malungkot, maligaya... Ngunit kung hindi talaga kayo, hindi talaga pwede kahit anong pilit mo pang pagbaligtad sa tadhana. Oo, nadala ka, natangay ka ng agos, ng hangin na hindi mo namalayan nung bigla kang binagsak sa isang lugar na hindi mo alam kung saan. Naligaw ka, wala kang makapitan kundi siya. Pero niligaw ka rin pala ng taong pinagkatiwalaan mo. Isa itong patunay na kahit sino, kahit anong sitwasyon, basta hindi tinadhana, at wala sa tamang pagkakataon ay wala talagang mangyayari. Mangyayari ang mangyayari.

Ngayon, ang espasyong iniwan ng pagkakataon ay ang parehong espasyong gagamitin mo para hanapin ang taong muling pupunan ito, ang tamang tao sa tamang pagkakataon. Ang totoo, may mga taong pipiliing manatili sa buhay mo, at mayroon din mga taong piniling umalis. Ang tanging magagawa mo, pahalagahan ang mga nanatili at ipagpatuloy ang paglakad sa daan ng mas marami pang espasyo na pupunan ng marami pang taong darating sa buhay mo.

Ulap. Hamog. Langit.

2009-09-19T05:24:00.000-07:00

...

Eclipse.

2009-07-23T09:18:00.000-07:00

Kung susumahin..

Isang daang taon ng pagkabilanggo.
Sampung taong hindi pag-ngiti.
Limang taong pag-iisip.
Isang taong niluha.

Isang '...' hindi sasapat sa ilang libong taong pagkatalo mo sa emosyon.
Dinaig mo pa ang 333 years na pagsakop ng Espanya sa Pilipinas..
o ang ilang taong world war..

Iiyak ka ngayon kasi nadama mo ang tusok ng ilang libong taong sinakop nito ang iyong pandamdam..

Ika nga ni Marx, "..however the point is to change it."

Gusto ko lang.

2009-07-12T03:01:00.000-07:00

Oo. Self-inflicted.

Gusto ko lang. Oo, mali.

Malabo ba? Oo, malabo talaga.

...

2009-07-03T08:16:00.000-07:00

*beep* *beep* *beep*

Paulit-ulit ang busina ng taxi sa mga kotseng nasa unahan. Malakas ang patak ng ulan sa labas ng bintana. Nakadungaw ka. Nakadungaw, nag-iintay sa bawat minuto kung aandar na ba ang taxi. Hinahabol mo ang iyong relo, curfew mo na kasi sa dorm. Nagpipilit ang mga paa mo, ayaw mo kasi ng violation. Pero pilit mo pa ring pinapakalma ang iyong sarili. Ok lang, aabot ka.

*brroooom*

Kumaripas ng takbo ang taxi. Alam mong mahal ang babayaran mo, taxi kasi yun at hindi jeep. Ang 8php mo sanang pamasahe magiging 70php. Pero, ok lang. Basta maabutan mo ang curfew. Pumasok ang taxi sa entrance ng unibersidad, sumilip ka muli sa bintana. Tanaw mo ang malawak na field. Tanaw mo ang lahat sa campus. Tumingin ka sa tabi mo, tanaw mo rin ang layo.. ang layo.. ang layo layo talaga. Hindi mo naman matanaw. Ang labo. Ang labo pala ng kabilang bintana, puro hamog.

*para*

Tumigil ang taxi, bumaba ka. Binayaran mo ang 70php na bill kay manong. Sinarhan mo ang pinto, tumalikod at tumawid papunta sa kaliwang bahagi ng kalsada. Naglakad ka. Sinundan ang mga paang kanina pa nagyayayang umuwi. At nakarating ka rin sa wakas.

*blaaaagh*

Gumalabog ang pinto ng iyong kwarto. Nagmamadali ka dahil ihing-ihi ka na.

*swooosh*

Binuksan mo ang electric fan dahil nainitan ka bigla. Pumikit ka. Dumilim. At madilim, nakatulog ka na pala.

O_o

May gusto akong gawin.

2009-05-30T04:40:00.000-07:00

"Skeleton you are my friend
But you are made of bone
And you have got no flesh and blood
Running through you to help protect the bone"

Umiikot ang kanta sa isip ko.
Tumatakbo ito, may hinahabol.

Takbo.. Takbo.. Takbo pa..

May gusto akong gawin e. Oo, di ko lang alam kung ano.
Parang kapag ginawa ko, makukumpleto ako. O_o

Takbo pa..

(Walang kinalaman ang kanta sa gusto kong gawin)

Ngunit ano ang nais kong gawin? Hindi ko talaga alam. Iikot. Ikot pa. Walang pumapasok sa isip ko kundi 'Gawin mo' Ang alin ba? Gawin ang alin?

Free Hugs ;)

2009-05-13T06:22:00.000-07:00

It's a 'blah'

2009-05-13T05:51:00.000-07:00

Ide-define ko ang salitang 'pagod', 'tired' sa ingles!

Ewan, nagsimula ang lahat sa isang ngiti, sa isang tawa, sa isang kurap ng mata.
"Tapos di mo na ulit maalala.."

Tumakbo ka, ang bilis hanggang sa marating mo ang kawalan. Madilim, nangangapa ka.. patuloy ka lang, ilang beses ka ng nadapa.. Go pa rin, ika nga nila.

Ay, nakalimutan kong ide-define ko pala ang salitang 'pagod'.
Heto ang listahan..

1. Pinagpapawisan ka na
2. Hinihingal ka
3. Nauuhaw ka na
4. Gusto mo ng umupo at magpahinga
5. Gusto mo ng sumuko
6. Masakit na
7. Sobra na, di mo na kaya
8. Umaapaw na ang sobrang likido sa iyong katawan
9. Tumutulo na ang luha, sa kanan o sa kaliwa
10. Ayaw mo na..

PERO, Kelan ka tumigil?

"Ewan ko"

Pagod ka na o gusto mo pa?

"Ewan ko"

Kung "ewan" lang ang isasagot mo, di mo malalaman kung pagod ka na nga ba o hindi pa o baka naman di mo lang maamin na pagod ka na? Dapat alam mo rin hanggang saan ang kaya mo, ang limitasyon mo. Kung pagod ka na, tumigil ka na.

Worst feeling ever.

2009-04-25T22:48:00.000-07:00

Yung ang bigat bigat ng dibdib mo, parang ang sakit sakit na. EMO? Oo, medyo. Yung ang tanging gusto mo lamang gawin ay umiyak, ilabas lahat.. lahat lahat.. Kasi alam mong pagkatapos bumuhos ng mga luha, babalik nanaman sa dati. Parang iniipon pagkatapos itatapon tapos babalik ulit lahat. Masakit, mahirap, pagod ka na kasi.

It's a 'so'

2009-04-17T07:11:00.000-07:00

Kung mali ang pagiging mabuting kaibigan, kailan pa naging mali ang humindi?

Hindi ko alam anong mali sa ginagawa ko, hindi ko naman mapigilang maging hindi ganito.

"Isa o dalawa sa daan o milyong taong nakapaligid sayo ang sadyang tunay na kaibigan."

Siguro nga, hindi ko kayang i-please ang lahat, hindi ko naman sinabing kaya ko, ang akin lang ayoko ng may malungkot. Pero mukhang sa nangyayari, ako pa ang nalulungkot.

Testimonyal.

Sky-ish Moment

2009-04-11T18:39:00.000-07:00

It's how the earth meets the sky. ;)

Lutang, Sabaw, Bangag

2009-04-07T05:39:00.000-07:00

Ayan, sabi sayo e. Kulit mo kasi! Ayan tuloy napala mo.

Tinitigan mo ito ng matagal, wala kang magawa. Um-OO ka nanaman sa kawalan. May kung ano yatang bumulag sayo. Tama ako di ba? Um-OO ka kasi ulit e. Kitang-kita ko, damang-dama ko, alam ko kasi. Di ba?

Nanaginip ka, nanaginip ka ulit, at ulit at di na natapos. Ano, tama ako di ba? Um-OO ka lang ng um-OO. Bakit kaya no?

'Malay ko', sagot mo nanaman. Ayan ka nanaman e, ang kulit kasi. Tatanungin mo pa ko kung ano dapat mong gawin e paulit-ulit ka lang. Ewan ko sayo, matanda ka na, alam mo na yan at alam mo dapat gawin.

'Paano?', tanong mo. Ayoko na sagutin yan, ayoko na sagutin lahat ng tanong mo kasi inuulit mo lang e. OO ka lang ng OO, alangan namang sabihin kong humindi ka e di mo rin ginagawa. Ano, tama ako di ba? OO ka rin at OO.

Kung ako lutang, sabaw at bangag, mas ikaw. Dapat alam mo yun.

Today is a Pretty Day :)

2009-04-04T19:23:00.001-07:00

April 05, 2009: Er. Another year older. ;))

How stupid..

2009-04-01T03:25:00.000-07:00

Oo nga naman, maraming maaaring paniwalaan. May lihim, chismis, may mali. Wala ka ng ideya ng katotohanan, kung ano lamang ang nasa harap mo yun na lamang ang tinitignan mo. Hindi ka ba naniwala ng matagal ng panahon? Alam ko na, tanga ka lang siguro.

Ano nga ba ang katotohanan sa hindi?

'Di ko rin alam,' ang sagot mo.

Heto ang bato, malaking malaking bato, pwedeng pakisubo? o mas maganda pakipukpok sa ulo mo. Pwede kaya yun? Ang tanga mo kasi.

Sige, dahil tungkol ito sa katotohanan, ano nga ba sayo ang katotohanan?

'Di ko talaga alam,' sagot mo.

Ayan, tignan mo. Nagpapakatanga ka nanaman.

Alam ko, matagal mo ng alam ang katotohanan, pilit mo lang iniiwasan, pilit mo lamang tinatakbuhan, pinapalitan ng mga mukhang sa harap mo lamang nababasa at nakikita. Alam mo.. alam mo ang dapat gawin.. alam mo..

Pet Talk

2009-03-25T22:05:00.000-07:00

I don't know what to call it, but sige, let's call it a pet talk. Hahaha.

Friend 1: Oo gurl, ganun yun.
Anonymous: Talaga? And then I'm *****
Friend 2: Obvious naman.
Anonymous: Argh!

Hahaha. Ang labo! :)

a Fruit..

2009-03-15T04:14:00.000-07:00

Sometimes, I want to be something else.. :)

Realization.

2009-03-15T02:08:00.000-07:00

Ookay. Halos lahat yata ng socio subjects ko e puro tungkol sa media ang banat. Heto ang listahan ng mga natutunan ko:

Sociology 114: Media is socially constructed.
Sociology 142: Media filters itself.

Ookay, the fact na dati akong COMM student at the fact na gusto ko mag-MA ng Journ after Socio. In short, naiinis na ko sa media. Hahaha. Oo nga naman, socially constructed na ang mga bagay-bagay. Pati TV, radyo at dyaryo, dinidiktahan na tayo kung ano ang tama.

Information dissemination, real news. CONSTRUCTED.

Censored.

2009-03-13T09:26:00.000-07:00

Totoo nga no. Kahit anong pilit mo minsan na umiwas, wala ka pa ring magawa. Kahit ilang beses ka nang pagsabihan, sige ka pa rin. Para kang tinali ng walang nagtali. Ginapos ng walang naggapos? Masyado yatang eksaherada. Pero sige, bakit paulit-ulit ka pa rin?

Kung tatanungin mo sila, paulit-ulit lang din ang mga sagot. Hindi pa ba sapat ang makita? Ang marinig? Ang maintindihan? o talaga nga bang naintindihan mo na? Saan ka ba talaga tutungo? o hindi mo rin alam? May patutunguhan ba yan? Hindi ba, wala naman? e bakit?

'Pagod na talaga akong masaktan', ika nga niya. E ikaw?

Kung baligtarin natin ang mundo at makakita ka ng tamang lugar, tutungo ka ba? Kung kayang burahin ang bawat detalye, buburahin mo ba? Kung kayang pabilisin ang oras, papayag ka ba?

'Oo, kailangan ko ng oras', sabi niya. Kailangan mo rin ba?

Hindi ka nauubusan ng pagkakataon. Ilang beses ka nang pinagsabihan, pinayuhan. Umuulit ka pa rin. Walang gamot sa tanga, kundi ang sarili.

'Susubukan ko', sabi niya. Subukan mo rin. Walang masama. Ang masama, ang patuloy na saktan ang sarili.

Before the battery ends.

2009-01-28T04:21:00.000-08:00

dot. dot. dot.

Kung kelan akala ko,
Kung kelan inakala ko,
Mali nanaman pala,
Kelan pa kaya?

Social Construction. OO.

Love is Waiting

2009-01-25T16:40:00.000-08:00

A song by Brooke Fraser. I agree, LOVE IS WAITING. :)

"Love Is Waiting"

In the autumn on the ground,
between the traffic and the ordinary sounds
I am thinking signs and seasons while a north wind blows through
I watch as lovers pass me by
Walking stories - whos and hows and whys
Musing lazily on love
Pondering you
I'll give it time, give it space and be still for a spell
When it's time to walk that way we wanna walk it well

[CHORUS:]
I'll be waiting for you baby
I'll be holding back the darkest night
Love is waiting til we're ready, til it's right
Love is waiting

It's my caution not the cold
there's no other hand that i would rather hold
the climate changes, I'm singing for the strangers about you
don't keep time, slow the pace
Honey hold on if you can
the bets are getting surer now that you're my man

[CHORUS]

[BRIDGE:]
I could write a million songs about the way you say my name
I could live a lifetime with you and then do it all again
and like I can't force the sun to rise or hasten summer's start,
neither should I rush my way into your heart

Recreation

2009-01-17T06:07:00.000-08:00

I love this shot! But I edited it of course. ;) I love football!
Love is like hitting that ball, aiming for the goal. That one goal that could save you for a lifetime. If you fail, then aim to strike for the second game. :) But whoever wins, there's always company at the end. Teammates and supporters who are always and will always be there for you.

Deciphering Me

2009-01-16T20:46:00.000-08:00

A nice song by Brooke Fraser. I just saw myself in the song. And yes, I've learned something from last year. I'm better now. :)

Why oh Why.

2008-12-28T07:17:00.000-08:00

Why is it so hard to trust guys? :/

Frustration.

2008-12-20T05:28:00.000-08:00

FRUSTRATION = photography.
yep yep. I envy my former DevCom peeps for having lessons in photography. :(
Someday, somehow, I'm gonna pursue this dream. [ayii!] :D

Can't think of any.

2008-12-19T05:29:00.000-08:00

Can't think of any word to describe this feeling. Hindi siya malabo e, this time..

Kasabay ng lumalamig na panahon, binalot din ng lamig ang puso ko.

Ewan ko, basta ang alam ko hindi binalot ng lamig ang isip ko. Nakakapag-isip pa rin ako, at naisip ko nga..

Umulan ang sanlibong salita. OO, tama yan. Ang matagal mo ng ipinako sa kahoy ang siyang pupukol sayo ngayon. OO, tama yan.

OO nga naman, tama sila. Ito na ba ang tinatawag nilang ligaya, peace of mind? OO ata.

Ngayon, alam mo na ang sagot sa matagal mo ng ipinagtatanong. o marahil ngang matagal mo ng alam ang sagot pero ngayon mo lang naisasagawa.

Masaya ako, ay hindi malungkot ako. Ay! hindi, masaya talaga ako. Alam ko nalulungkot lang ako dahil dito, pero alam ko masaya ako dahil sa wakas nakalaya na ko sa bitag. At sana..

Sa pusong magsasara at bubukas, ihabilin mo ang iyong tadhana.

Alam kong tadhana pa rin ang magsasabi. Mistakes are quite normal. OO, natuto ka.

excerpt.

2008-12-07T05:15:00.000-08:00

Ewan. Pwede bang paki-explain yan?
Hanggang dito lang ang kaya kong isipin at isulat.
Sawi, o ang damdamin.
Huwag sanang magpaibayo, o ang damdamin.
Matatapos, babalik. Hihinga, kikirot.
Ano ka nga ba?

oxygen.

2008-11-28T06:09:00.000-08:00

Marahil, OO. Ewan. Kaya mo bang sagutin ang tanong ko? Siguro hindi rin.

Malalim, malalim, siguro..
Pero hindi ko mabatid.

Sinagot ako ng mga patagong tango,
at iyon ang kapalit ng panandalian mga ngiti.

OO, at walang OO.

Magulo? Hindi. Akala mo lang. Kasi hindi mo pa rin lubos maisip na patuloy ka lang sa pagsuong sa kumunoy.

Sumusuong ka nanaman sa kumunoy.

tawa.

2008-11-23T04:29:00.000-08:00

...

Tatawa ako, ngingiti ka.
Tatabihan kita, yayakapin mo ko.
Bubulungan mo ko, ngingiti ako sayo.
Tinitigan mo ko, napatawa ako.
Masaya.
Ang tawa, ang tawa..

PANAGINIP lang pala.

lift me up.

2008-11-07T21:47:00.000-08:00

(sigh)

Ang akala ko, tapos na. Ang akala ko, nagawa ko na. Ang akala ko ay hindi pa pala...
Linggo, mga linggo.. akala ko ay sapat na.. isang kabog, isang pitik, isang bugtong ng hininga, hindi pa pala.. Nagdasal ako, nakiusap, humingi ng sanlibong payo, ibinaling sa kawalan ang pagtingin, natakot at kumindat sa tawag ng kaibayuhan..

Hindi pa pala.

Isang saglit, isang mapanuring pagtingin, isang ngiti, isang ako, isang ikaw. Isang malaking pagkakamali. Mali, bakit hindi mo maintindihan na mali? Ikaw ang susubok? Ikaw ang aako? Ikaw ang nasasaktang lalo? Mali..

Nagagawa mo pang magpanggap, ngumiti sa bagay na alam mong mali. Nagagawa mo pang sundan ang bakas na alam mong dapat mo ng lampasan, nagagawa mong lahat? Bakit? Alam mo kung bakit, takot ka lang, takot ka lang dahil ang totoo.. Masaya ka sa pagiging sawi, sa pagiging talunan, ang mali na akala mong masaya.

Kung alam mong walang puwang, walang lugar, walang espasyo, walang dapat asahang paglagyan, alam mo ring mali. Ano ka ba? Tanga? o tanga-tangahan?

Tanga.

Iihip ang hangin, sasabayan ng pagsasayaw ng mga puno, sasabayan ng iyong mabibigat na mga lakad, sasabayan ang kampay ng iyong mga kamay, sabay.. sabay.. sabay ng iyong pagluha.. sabay ng iyong lungkot sa katotohanang, alam mong hindi magkakaroon ng kahulugan kailanman..

Gisingin mo ko, itigil mo ang pagpigil sa akin. Ang sakit ng damdamin ang siyang magtuturo ng daan sa paglimot, 'huwag mong isiping madaya ka', ang payo ng isang kaibigan. Tama nga naman, kung minsan kailangan nating isipin ang sarili. Isipin at damhin na nasasaktan ka na ng sobra.

Tuldok.

2008-10-29T04:50:00.000-07:00

Iidlip ako,
na sana'y ikaw ang saglit na pagdalaw ng panaginip,
Malulunod ako,
na sana'y ako'y iyong bigyan ng pagsagip,
Pipikit ako,
luluha..
at tutuldukan ang kapirasong ngiti sa aking mga labi.
.

roller coaster.

2008-10-24T06:57:00.000-07:00

Unang salitang pumasok sa isip ko. ROLLER COASTER.

Hindi pa talaga ako nakakasakay sa roller coaster. Takot kasi ako sa heights at madaling mahilo. Ayokong masuka o kaya madala sa ospital kaya hindi ko sinusubukan.

Masaya kayang sumakay sa roller coaster?

Ang naririnig ko at napapanood ko tungkol sa roller coaster...

Nakakaadik daw?
Ang saya kapag nasa ere ka na.
Mas masaya ang may kasama o katabi.
Ang 5-minute ride ay parang ride of your lifetime dahil sa thrilling sensation.
Exciting ang unang pagsakay sa roller coaster.
Bawal ang infants o mga bata.
Dapat matapang ka at walang takot sa heights.
Humandang masuka pero huwag susuka kasi nakakahiyang masukahan ang mga kasama.
Kumapit maigi at baka mahulog.
Walang atrasan pag nasa ere na.
Mag-enjoy at huwag KJ.
Humandang magka-jetlag o yung tinatawag na hilo pagkatapos.
Hindi laging masaya ang pagsakay dahil yung ibang roller coaster, luma na.
Pwedeng sumigaw kasi part yun.
Relax pagsakay at pagkatapos.
Maging handa sa kung ano mang emergency ang mangyari.

ROLLER COASTER. Parang pag-ibig.

blah.

2008-10-22T06:06:00.000-07:00

Strange posts. Deep thoughts. Blurry meanings.

blah.. blah.. blah..

THE END.

pag-ibig.

2008-10-19T09:00:00.000-07:00

Ang korni, grabe. Pero teka, bakit nga ba pag napag-uusapan na ang pag-ibig, nanghihina tayo? [ewan ko sa inyo pero ako, nanghihina talaga]

Hindi pa raw ako nai-inlove, yung totoo. Hmm, talaga? teka hihinga lang ako at mag-iisip..

Nag-iisip... Nag-iisip.. Nag-iisip..

Siguro nga hindi pa.

Pero may mga 'crushes' ako. Ang cute ni ganyan, ang cute ni ganito. Pero puro ganun lang, pero teka, parang na-feel ko na nga ata ang 'love', love nga ba?

Nasasaktan ako, ilang beses na akong nasaktan. Love na ba yun? Love na bang matatawag ang masaktan dahil sa pagkagusto mo sa isang tao? Paano nga ba malalaman kung love na yun?

Gusto mo sya, oo. Hanggang dun na nga lang ba? Nasasaktan ka, kasi.. kasi.. Basta! Hindi masaya, pero bakit ganun? Love o selfishness? Nasasaktan ka kasi alam mong hindi masaya, hindi ka masaya, hindi magiging masaya, love na ba yun?

Kung love na nga yun, hindi ako naniniwala. Marahil, masyado lang akong nadala, infatuation? Siguro. At sana.. sana.. Hindi nga ito pag-ibig. Naniniwala pa rin akong, may tunay na pag-ibig. Bata pa ako, hindi pa nga ito pag-ibig. Ayoko. Kasi alam kong may nakatadhana para sa akin, hindi ko pa lang nakikilala o marahil nakilala ko na. Pero hindi pa ito ang tamang panahon. Kaya huwag magpapadala. Ang pag-ibig, yung tunay, kusang dadating. Yun ang alam ko, at patuloy kong paniniwalaan.

Isang.. [bahala na kayo kung anong tawag sa akdang ito, pag-e-emote o kung ano pa man]

kulay. buwan. bahay.

2008-10-17T07:19:00.000-07:00

Walang kaugnayan ang bawat salita sa titulo ng akdang ito. Sila ang mga salitang naisip ko lang, yung tipong mga unang salitang pumasok sa isip mo habang nagiisip ka naman ng magandang titulo.

Tungkol nga ba saan ang akdang ito?

Tapos na ang unang bahagi ng paglipat ko ng lugar. Naging masaya, oo. Naging malungkot, sobra. Ayoko ipaliwanag kung bakit malungkot.. *insert words here*

May mga bagay na labis mong hinahangad. *Sana.. sana..* Ang mga 'sana' mo, at dahil sa mabait ang panahon ay natutupad. Nakakamit mo ang mga bagay na iyong hinahangad. Mga bagay na akala mo magiging masaya ka.. *insert words here*

Tumatawa ako, ngumingiti, ngunit hindi ko alam para saan. Ayoko umasa, ayoko isipin, pilit kong iniwasang paniwalain ang sarili ko na totoo dahil alam kong hindi. Ngunit tao lang ako, hinihila rin ako ng gravity, kaya sana matagal na kong hindi tumawa at humalakhak.

Nalayo ako sa mga kaibigan ko, may mga nagtampo, may mga nasaktan, akala ko kasi matatagpuan ko ang kaligayahan at 'the best' na sinasabi ng karamihan, nagpadala ako sa 'pop culture', nagpadala ako.. *insert words here*

Alam kong ang tao, sa bawat pagkakamali niya ay natututo. Learn from your mistakes. Oo, alam ko yun. Tao lang naman ako, kaya nakakagawa ng kamalian, pero alam ko namang sa bawat mali, sa bawat sugat, kaya kong magbago. Nasaktan ka sa pagkadapa mo, sa pagkahulog mo, at para patunayan at wag na lalo pang madapa, bumangon ka agad. Oo, mahuhulog ka minsan, bahagi iyon ng pagiging tao mo pero dapat bilang tao, matuto rin tayong bumangon at magpatuloy sa paglalakad.. [malalim? *insert words here*]

Takot ako, pero hindi ko inisip na takot ako. Ito kasi ang mundo e, bahagi talaga ito ng kamunduhan ng tao. Minsan, pinili mong maging masaya pero hindi lahat ng pinipili mo happy ending. Huwag kang mag-aakala, huwag kang magpapadala, huwag kang magpadalus-dalos. Iyan ang natutunan ko.

Ngayon, alam kong mahirap pero kailangan at ito lamang ang pinakamadaling paraan. Oo, makasarili pero minsan kailangan mong isipin muna ang sarili bago ang iba. Matuto ka, ito ang mundo, at sa pag-ikot ng mundo ay magpapatuloy ito kaya masanay ka na at matuto sa mga naunang kamalian. Pero huwag titigil, dahil ang pag-ikot ng mundo ay kasabay rin ng pag-ikot ng paghahanap mo ng tunay na kaligayahan, tunay.

*insert words here*

Sinderela.

2008-10-04T23:19:00.000-07:00

Sa dinami-dami ng mga iniisip ko, sa dinami-dami ng nararamdaman ko, ewan ko ba at naisip ko ang titulong 'Sinderela'

Hindi ako panatiko ng fairy tales, kahit nung bata ako hindi ako nahilig dyan. Pero hinahangaan ko sila sa makukulay nilang istorya. Laging may bidang babae, may tagapagligtas na prinsipe at kaaway na wicked witch. Nakakatuwa sila. Paulit-ulit lang kasi ang takbo ng kwento. Maliligtas ang prinsesa mula sa witch at magpapakasal sila ng prinsipe pagkatapos. Happy ending lagi.

Minsan naisip ko, sana fairy tale na lang ang kwento ng Pilipinas. Yung tipong happy ending lahat. Lahat masaya. Lahat kuntento sa bawat wakas nila. Pero hindi, ang dami kasing wicked witch sa paligid. Sana lang, sana lang.

Napag-uusapan rin naman natin ang mga 'endings', e sasabihin ko na.
Matagal na kasi akong nagtataka sa mga posibleng 'endings' ng lahat ng bagay. Kung masaya ba o malungkot. Hindi rin ako naniniwala na kapag sinabing 'ending' ay katapusan na. Believer pa rin ako ng "Endings are just beginnings" -- Ang cute isipin no?

Sana nga may happy ending bawat kwento, bawat istorya, at may masayang sagot sa bawat tanong. Pero hindi fairy tale ang buhay na dapat umasa na lang sa prince charming, kalye ito na dapat daanan, gaano man kahaba o kalayo ang goal mo dapat magpatuloy ka kahit ano man ang makasalubong mo sa daan, wicked witch man yun o malaking ipo-ipo.

Sa lipunan ng Pilipinas, sa buhay ng tao, lahat ito magkakaugnay. Isipin mo, pareho nating hangad ito.

..TikTak

2008-10-03T01:29:00.000-07:00

Ako ay kasalukuyang nasa silid-aklatan ng unibersidad.

Naisip ko napakahalaga ng oras. Oras na sinasayang, oras na binibilang, oras na iniintay... Uupo ako sa silid-aklatan ngayon, sa tabi ng electric fan pagkatapos, isusulat ko ito.

Babalikan ko ang nakaraan, noong nagsimula ang pagbibilang ko ng oras. TikTak..TikTak.. isa, dalawa, tatlo, sabi ko takbo! Unahan mo at wag kang magpapatalo. TikTak..TikTak..

Oras raw ang gamot sa lahat ng karamdaman, pero paano kapag nasayang ang oras mo? Paano kapag naubusan ka ng oras? Paano? Paano na? Ang narinig ko, oras pa rin daw ang sagot.

Hindi ko alam kung maniniwala ako. Nakaranas na ko magsayang ng oras, maubusan ng oras pero hindi ko pinapansin kung nasosolusyunan ba ang mga problema ko. Time Heals?? 'eww!' sabi ko.

Ang dami kong kaibigan, nasubukan na rin nilang magsayang at maubusan ng oras. Tinanong ko sila, OO daw. Hindi ko maintindihan para saan ang 'OO' nila. Ang labo kasi, siguro hindi ko pa lang maintindihan.

Namroblema ako sa oras, sobra na kasi at nasasayang na. Sabi ng mga kaibigan ko, 'oo' daw. Ayun nanaman ang 'OO' nila. Time is Gold?? Ano daw? Ano ito elementary slum book? Pero 'oo' daw. Kaya umu-oo na lang din ako.

Wala na ba akong oras? Dapat bang humabol? Magpa-late? Gusto ko ng malaman ang gagawin ko. Pero sabi nila, huwag akong magmadali. Maglalakad lang ako at hahayaan ang panahon. Hindi ako tatakbo dahil mapapagod lang ako. Kung may nasayang man akong oras, hindi ako nagsisisi. Ang bawat minuto ko, sinigurado kong naging masaya ako. Tatapusin ko ang Timer, pero hindi ang stop watch. Matatapos ito pero hindi magwawakas.

The End.

Wala ulit itong Titulo.

2008-07-25T07:57:00.000-07:00

Ang ganda. Tinatanaw ko ang dagat. Gabi noon, malamig at kitang-kita ko ang liwanag ng mga bahay sa kabilang dulo ng dagat. Nag-isip ako.

Nakakulong ako. Hindi ako makalabas. Kahit natatanaw ko na ang dagat, nakakulong pa rin ako. Para akong gamu-gamo, napapaso sa apoy na nagmumula sa lampara. Nabulag na yata ako, hindi ko na makita ang tama at mali. Preso ng sarili. Preso ng pekeng paniniwala. Hindi ako makahinga. Nag-isip ulit ako.

Gigising na ko mula sa isang panaginip, panaginip tungkol sa isang dinosaur na nilamon ako ng buong-buo. Akala ko nga mamamatay na ko, akala ko patay na ko, akala ko narating ko na ang kabilang dulo ng dagat. Nag-isip ulit ako.

Ang lalim pala ng dagat, madilim at malamig. Nag-iisa ako, patawid sa dagat. Aabutin ko na sana ang liwanag sa kabilang dako. Ngunit may ipu-ipo, hinihila ako pabalik sa maruming pampang. Akala ko ulit, patay na ko. Nag-isip ulit ako.

Inakala kong ligtas na ko sa pampang kahit marumi roon. Akala ko, hindi na ko lalamunin pa ng dinosaur. Pero patuloy pa rin ang panaginip ko, binabangungot ako sa maruming pampang. Hindi na nga yata ako makapag-isip, ang dilim kasi sa loob ng dinosaur. Pero mali, nag-isip ulit ako.

May narinig akong boses, ginigising ako. Ayun, nagising ako. Salamat naman. Tapos na ang palabas, tapos na ang panaginip tungkol sa dinosaur. Pero hindi pa rin ako ligtas mula sa panaginip. Nag-isip ulit ako.

Naisip ko, siguro magpapatuloy pa ito. Kahit ayaw ko ng managinip, patuloy pa rin ito dahil patuloy ko pa ring tinatakpan ang mga mata ko. Hindi na siguro ako pipikit? MALI. Kailangan ko sigurong buksan ang aking mata at ako na mismo ang susugpo sa malaking dinosaur. Hindi ko na siya ituturing na kaaway, kakaibiganin ko ang dinosaur na ito. Magtatapos ang kwento ko sa isa muling panaginip. Mag-iisip ako, nag-isip na ko. OO. Hindi ko na ulit bibigyan pa ng titulo ang lahat ng ito.

Banda-lismo.

2008-07-11T08:16:00.000-07:00

Bago ko simulan ang tekstong ito, uunahan ko na kayo. Isa itong napakalaking bandalismo. Wala itong pagkakaiba sa mga nakikita mo sa CR, sa upuan, sa waiting shed, sa pader, sa sahig, sa kisame, sa jeep, sa bus, sa canteen at sa notebook ng katabi mo.

Hindi ko alam ano ang pumasok sa isip ko bakit ko sinusulat ang napaka-common na kwentong ito. Ang kwento ng bandalismo sa CR, oo doon marami sa pinto ng bawat cubicle. Iba-iba pang kulay ng tinta ng bolpen o pentel pen. Pula, itim, asul - "I Love my Bestfriend", "The prof's boring", "Bili na!", etc, etc. Ang dami. Naaaliw ako sa kanila, nakakatuwa silang basahin. Akala ko pumunta lang ako sa CR para umihi o mag-ayos ng sarili sa harap ng salamin. Pero hindi, natututo ako sa mga bandalismong nababasa ko.

Bakit ba ipinagbabawal ang bandalismo? Bakit hindi na lang gawing freedom wall ang lahat ng pader? Bakit bawal? Dahil ba sa mga hindi magagandang salitang isinusulat ng mga walang magawa sa buhay? mga kabastusan? mga kabalbalan? Mag-isip ka, oo nga ba?

Noong una, oo. Akala ko masama talaga ang bandalismo. Barbarikong pamamaraan, ngunit hindi pala. Ewan. Pero para sakin nakakatulong siya sa pagmumuni-muni ko. Natututo ako sa mga nababasa ko, parang aklat na kalat-kalat ang pahina. Hindi lahat may sense pero lahat may mensahe. Mga mensaheng tila hindi masabi ng harapan, ng personalan kaya sa mga pader ng CR, waiting shed o jeep isinusulat. Nagbabakasakali siguro ang mga manunulat nito na maipaparating nila ang mga mensaheng ito sa mga taong gusto nilang makausap. Isang malungkot na katotohanan, hindi lahat ng salita naipaparating natin sa mga taong gusto nating makausap. Maaaring naliligaw ang mga salitang ito, hindi siguro makarating sa adres na isinulat mo sa pader.

Kaya sa mga bandalismo, bawal man ito o labag sa batas, patuloy pa rin ang nakararami sa pagbali ng batas para makasulat sa pader. Para mailabas ang kanilang mga sama ng loob, mga hinanakit, mga emosyong hindi lubos masukat, kagalakan o pagkainis. Gumagawa sila ng sariling FREEDOM WALL. Pader na kahit sandali, bibigyan sila ng kalayaang magpahayag, magsulat, magparating ng saloobin. Kahit bawal, tuloy pa rin para sa sigaw ng damdamin.

Naisip ko lang.

2008-06-06T07:14:00.000-07:00

Dahil naiinis ako sa blog page ko, dahil sa di ko maayos na setting nito, ito ang isang entry na nabuo sa utak ko.

Ewan. Malabo. Nakakainis. Minsan blanko. Naisip mo? Ako, OO.

Bakit kasi walang kwenta ang mundong ito? Bakit malabo ang kalangitan dulot ng polusyon? Bakit may global warming? EWAN. Naisip ko, OO nga.

Bakit kasi nauso pa ito, bakit kasi kailangan nito, bakit kasi meron pa nito, bakit nararamdaman pa ito. EWAN. Naisip ko, OO nga.

Kung pwede lang iwasan, kung pwede lang pigilan, kung pwede lang ikutin o baliktarin, kung pwede lang lagyan ng malaking STOP. EWAN. Naisip ko, hindi.

Minsan kailangan ng tao ng pagbabago. Hindi siya maaaring manatili sa parehong lugar. Kailangan niyang gumalaw, sundan ang bakas ng kahapon patungo sa hinaharap, patungo sa kung saan man siya magbabago. Ganoon ang mundo, malupit sa sino mang hindi marunong kumilos. Kung may super powers lang ang tao para harapin ang mga pagsubok na ito, baka matagal na tayong lumigaya. Ngunit hindi, tao lang tayo, hindi natin kayang harapin lahat. Kaya nating bigyan ng solusyon pero hindi panghabang-buhay. Masakit isiping bigo tayo.

Naisip ko, nakaka-ewan ang ganitong pakiramdam. EWAN. Naisip ko, OO nga at pagkatapos, wala na akong maalala.

Wala na akong maalala. Wala na akong maramdaman, ay mali may nararamdaman ako ngunit manhid ako. Malabo e, iyong bintana dahil sa hamog. Unti-unting tinatakpan ang tanawin sa labas. EWAN. Naisip ko, OO nga at hindi ko na ulit maalala.

Lipad, lumilipad ako. EWAN. Malayo na narating ko, mataas. Pagkatapos, wala na ulit akong maalala.

-isang malabong 'entry' dahil sa malabo kong pag-iisip tonight-

Muling Silipin ang ating pagiging PILIPINO.

2008-05-30T06:06:00.000-07:00

Oo. Pilipino ako, Pinoy ako! Nakalagay sa Birth Certificate ko, certified Filipino Citizen ako. Oo nga no? Pinoy nga ako.

Unang lenggwaheng natutunan ko, Tagalog.
Nalaman kong Hunyo 12 lumaya ang Pilipinas sa kamay ng mga Kastila (Malaking JOKE).
Asul,pula at puti ang kulay ng Bandilang Pilipino.
Si Jose Rizal ang Pambansang Bayani.
Mangga ang Pambansang prutas.
Kayumanggi ang kulay ko.
Nakilala ko ang mga TRAPO.
Natutunan ko ang sistema ng Jueteng.
Natutunan kong may salitang 'Kotong'
Uso rin pala ang 'Suhol'
Talamak ang RED TAPE.
Mataas ang presyo ng mga bilihin!
Taun-taong nagmamahal ang pamasahe sa pampublikong sasakyan.
Maraming taong grasa.
Maraming iskwater.
Maraming pulubi.
Marumi pala ang kulay itim na tubig ng Manila Bay at Ilog Pasig.
Maitim ang hangin.
Maalikabok sumakay sa hindi aircon na bus.
Maraming snatcher.
May mga illegal recruiter din.
May RICE CRISIS.
Nalaman kong maaari ka palang mangako pero hindi mo rin tutuparin (Mga TRAPO!).
Maraming mukha ng mga Pulitiko sa daan at kalsada, suot ang mga pekeng ngiti.
Pataas nang pataas ang bilang ng Populasyon.

...blah..blah..

Nagising ako! Akala ko panaginip, totoo pala. Pinoy nga ako, at nasa Pilipinas ako.
Ito pala ang pagiging Pilipino ko. Akala ko masaya. Dahil sa likod ng mga ngiting nagsasabing 'may pag-asa pa tayong umunlad' ay mga luhang patuloy na dumadaloy, nagsasabing, 'kelan pa? kelan?' Naisip ko tuloy, bakit ako naging Pilipino? Bakit di na lang ako pinanganak na Amerikano para amoy isteysayd! o kaya Hapon para hi-tech! o pwede ring Ingles para blue eyes! Pero Pinoy ako e, kaya ako naging Pinoy e para sa bansang Pilipinas. Kahit na ganito ang bansang ito, puno ng balakyot at maruruming mithiin, nagsusumigaw pa rin ang tinig ng kauhawan sa kaunlaran. Pinoy tayo kasi Pilipino tayo, dito tayo pinanganak, dito tayo lumaki, dito tayo magdadala ng pagbabago, dito tayo magsisilbi at hindi sa ibang bansa. Magsimula ka na maging PILIPINO.

Nagiisip pa ako ng Magandang Titulo.

2008-05-26T06:39:00.000-07:00

Nagsimula ang kwentong ito kanina, nung magulong magulo ang buhok ko dahil sa malakas na ihip ng hangin habang nasa bus.

Mainit, masikip, maraming tao. Yan ang tumambad sakin sa istasyon ng MRT kanina. Nainis ako syempre, di naman ako nagmamadali o kung ano pa man. Simple lang. Nakakainis lang talaga ang mga ganitong scenario. May mabaho, may mabango rin naman. Iba-iba ang aking nakakasalamuha sa daan at sa bus at sa tren at sa jeep o kung saan man ako pumunta. Nakakapagod. Oh Pilipinas.

(blah..blah..*insert what happened next here*)

Pauwi na ko. Nasa bus na ko at talagang nakakapagod ang naging lakad ko. Sumabay pa ang malakas na hangin na nagpapagulo ng buhok ko sa may bintana ng bus. Pati sikat ng araw nananadya atang sa akin tumapat. Malakas talaga ang hangin, nakaka-relax sana pero napasobra ata sa lakas.

Sa bintana. Dagat. Marumi, mabaho, maitim. Yan ang tabing dagat ng Pilipinas. Batang walang salawal, tatay na naglalako ng kung anu-ano, inang naghahanap ng makakakain ng kanyang anak, anak na natutulog sa kalsada. Pamilyang Pilipino.

Kalsada. Marumi, trapik, masikip? Tapos wala na kong maalala.

Bandila. Dumarami nanaman siya ngayon, sa tabi-tabi. Asul, pula, dilaw, puti - bandila ng Pilipinas. Ika-12 ng Hunyo, ika-9 na ng Hunyo? Mag-isip ka kababayan. Nasaan ang diwa? Tapos wala na ulit ako maalala.

(blah..blah..*insert ending here*)

Pare-pareho lang ang ending, ang katapusan. Paikot-ikot, paulit-ulit lang ang bulok na sistema. Sumagot ka ng OO kung napapansin mo rin. Ito tayo. Ito ang bayang kinalakhan. Magbago sana. Magbago.

Cheverloo lang.

2008-05-14T04:56:00.000-07:00

Oo. Wala lang. Wag ka na magtanong bakit may 'Cheverloo' sa title nito (trip ko lang). Ang saya ng 'Cheverloo' no? Haha. Di ka maka-relate? O sige. Eto ipapaliwanag ko.

College. Ay hindi, High School pala. Oo, noong high school. Natutunan kong gamitin ang salitang 'Chorva,' Ano nga ba ang 'Chorva'? Ang natatandaan ko, ginagamit ko ito pag wala akong masabi. Wala akong maisip na term. Wala akong bokabularyo!

*Chorva* *Chorva* *Chorva*

Bading? Salitang bakla ba ito? Pero ang sarap sabihin no? Iyong tipong ekspresyon na lamang siya ngayon.

dot..dot..blah..blah..

College. Ayan na nag-evolve na ang 'Chorva,' 'Chever' na siya ngayon. Ewan ko ba, natutunan ko na lamang syang gamitin dahil sa mga prendship ko sa Unibersidad.

Prend: Ang CHEVER ng prof natin today!
Ako: Oo nga e.
Prend: Pati exam next week super CHEVER!
Ako: Oo, peste.
Prend: May special project pa ang CHEVER! Assignment. Additional exercises. Research paper. Quiz. Recitation. Ang CHEVER talaga ng life!
Ako: OO! HARDCORE! (CHEVER)

<< REWIND

Ngunit ano nga ba ang ibig sabihin ng salita o ng mga salitang 'Chorva' at 'Chever'? Eto ang listahan ko ng mga kahulugan:
1. Wala lang
2. Oo
3. Hindi
4. Ewan ko sayo
5. 'yung ano!
6. Oo yun
7. something
8. someone
9. 'it'
10. the one
11. the thing
12. (Wala na. Chever na lang ang meron sa numerong ito.)

Oo. Yun nga! VAGUE ang 'Chorva' at 'Chever' pero patuloy pa rin syang ginagamit. Bakit? Ito ay sa kadahilanang, lahat ng tao, mayaman man o mahirap ay VAGUE. Malabo, malabo ang ibig sabihin. May mga bagay na hindi kayang ipaliwanag ng ating bokabularyo. Hindi masabi. Kaya tayo mismo ang nagawa ng bagong salitang pang-uniberso para punan ang ating kalabuan sa mga bagay-bagay.

..blah..blah..

Kaya mula sa testimonyang ito, naging paborito ko ang salitang 'Cheverloo'

Prend: Ang CHEVERLOO nito!
Ako: Oo prend! CHEVERLOO ever! XD

Muni-muni.

2008-05-05T07:42:00.000-07:00

Oo, 'Muni-muni' nga ang pamagat. Pagninilay-nilay. Pag-iisip.

Madalas akong magmuni-muni. Tuwing gabi bago matulog. Isipin ang mga bagay-bagay. Balikan ang mga nangyari sa buong araw. Pero madalas rin, nag-iisip ako ng wala. Oo, tama, WALA. Masarap mag-isip ng wala, bukod sa walang effort, relax pa ang isipan mo. Sa totoo lang, paraan ko to para madaling makatulog pero kadalasan nagiging paraan na rin para ma-realize ano nga ba ang WALA.

Nagsisimula ang lahat sa WALA. Titingin ako sa kisame, magninilay-nilay pagkatapos di ko na namalayang wala na pala akong iniisip. Hindi ito kabaliwan, natutuwa nga ko sa kinakalabasan dahil ang WALA e nakakapagbigay pala ng 'peace of mind.'

Naisip ko tuloy, pano pag puro wala na lang ang iniisip ng mga tao? Eh di 'peaceful' na ang mundo? O kaya wala na ring 'corruption' o ano pa mang krimen? Kung ganoon nga, sana puro wala na lang naiisip ng mga tao.

Pero ang wala, napasok lang sa isipan natin kapag wala tayong maisip o kaya e wala tayong magawa. Parang tunganga, aminin mo masarap tumunganga, bukod sa nakatingin ka sa kawalan, relax pa ang isipan at mga mata mo. Naisip ko tuloy, e di iwas din sa radiation, imbes kasi na tumingin sa screen ng computer e mas mabuti pang tumingin na lang sa kawalan, sa hangin, oh RELAXING!

Sana lagi na lang gabi, para nagmumuni-muni na lang ako. Muni-muni. Umiisip ng WALA. Ang saya. Walang problema, walang WORRIES (parang commercial lang sa TV), walang sakit sa ulo. Ang mag-isip ng wala. Naitanong ko rin, nakakapagod kaya mag-isip ng wala? Ang sagot ko, susubukan ko isang gabi, puro WALA ang iisipin ko. Mapagod kaya ako?

Sa ngayon tatapusin ko na ang testimonyang ito. Napapagod na ko sa puro wala ang isinusulat e. Pero sana kahit tungkol sa WALA ang testimonyang ito e makakuha ka na aking mambabasa ng MERON. Mapagtanto mo sana.

malabo to.

2008-04-27T04:56:00.000-07:00

Oo, malabo to. At titiyakin kong kasing labo to ng hamog sa umaga, umuusok na kaldero, hangin ng velcher at ash fall ng Mt.Pinatubo.

Ilang panahon na rin ang lumipas, maikling maituturing, saglit..saglit..Ngunit doon nagbunga, doon naalala. Bakit? O bakit? Hindi ko alam ang sagot. Sinadya ba ng kapalaran? Sinadya ba ng tadhana? Ewan. Sinong nakakaalam? Marahil wala. Kahit ako hindi ko alam.

Parang bula, parang hangin, parang uhog na pilit mong sinisinghot. Ayaw tumigil. Gusto mong pigilan pero ayaw. Ayaw talaga. Droga? Hindi. Gamot? Hindi rin. Pagnanasa? Lalong hindi. Hindi ito bawal na gamot na pilit itinatago. Tawa, halakhak, ngiti. Ang saya. Parang nasa langit pero hindi ito katulad ng iba.

Tumalon ako sa kumunoy. Nilusong ko ang ilalim. Nakakita ako kahit malabo. Ang linaw ng liwanag. Natatanaw ko na. Inaabot ko. Muntik ko ng mahawakan ngunit may humaharang. Tila apoy. Napaso ako. Akala ko..akala ko..tapos wala na akong maalala.

Tinutunaw ng bagay na to ang kamalayan ko. Unti-unti. Pilit kong pinipigilan. Ayaw talaga e. Ayaw. Naramdaman kong may tumulo sa kanan kong pisngi. Ano iyon? Ano ito? Bakit hindi ko makita? Luha? Hindi. Bakit ako luluha? Wala namang dahilan? Nilunok na ba ang buwaya ang kapangyarihan mong mag-isip? O hindi ko alam. Hindi ko masagot.

Naninikip ang aking dibdib. Hindi ko na maisip anong susunod na mangyayari. Ayoko na. Parang awa na ng Maykapal. Pigilan na ang buwaya. Kailangan ko pa bang lumusong sa dagat? Makita ang di karapat-dapat? Mas marami pang perlas ang hawakan? Hindi na kailangan pa. Kaya kung maaari, ngayon pa lang ay sagutin na ang mga katanungan. Marami pang oras, panahon, ngunit hindi nito pinapantay ang pagkakataon. Hindi balanse. Sana lang, o sana lang mabalanse.

Ngayon, nasa pagitan ako ng dalawang bundok. Ang isa, sobrang taas, abot langit. Ang isa pa, parang Chocolate hills lang sa laki. Nasa disyerto ako. Pero nagtanong pa rin ako, anong lugar ito? Naliligaw ata ako sa sarili kong panaginip. Dapat ako ang humawak ng manibela. Ayoko ng nanonood lamang at naghihintay ng masayang wakas. Telenobela. Ayoko.

Magtanong ka,malabo? Oo. Ang sagot ko, bahala ka ng magbigay ng kahulugan. Malabo sa paningin ng iba, maaaring sayo hindi. Kapalaran ito.

shift. shifting. shifted?

2008-04-26T06:22:00.000-07:00

Nah, just shifting. I don't know yet what will happen to me in the next months. LB or Dil? Yeah. I want to transfer in Diliman because the course I want is there, BA Journalism. BS Development Communication is my course in LB, yeah it's also into Journalism but I want a BA degree. It's just recently that I realized I want to be a Journalist. I wrote it in our year book but the thought that I want to pursue it just came into the picture, I think last sem. And yes, I started doing the things. Shifting papers, forms, and etc. I keep coming back and forth, LB - Diliman. But I also thought of this, what if I passed the exam in Diliman? then I will be leaving my dear LB?? Yeah. It's also hard to imagine that I will be leaving LB, where I started my college life, where I first made friends, where..where..yeah that's it. But the thought of Journ and the metro life is buzzing into my mind. But I do love LB. But..but..yeah that's it. I think I will just take the exam and wait for the results. And right now, I am still confused if I'll go for it if I passed or I will stay in LB where I started everything. =(

SLEX.

2008-04-24T02:35:00.000-07:00

South Luzon Express Way.

Dumadaan dito ang maraming sasakyan. Trak, kotse, jeep, van, at basta mga sasakyan. Dumadaan ako dito, dalawang beses sa isang linggo. Nakasakay sa van, patungo sa dorm, pauwi sa bahay. Freshman, 1st sem, tinitibag ang gitna ng kalye. Freshman, 2nd sem, pinapatag ang gitna ng kalye, nilalaparan para mas marami pang makadaang sasakyan. Pabalik-balik ako. Dumadaan. Ganoon pa rin ang daanang ito. Mainit sa tanghali. Trapik sa umaga. Nakakairitang dumaan kasi ginagawa pa yung kalye, kaya nagkaka-trapik at nakakatakot ang mga makakasabay mong malalaking trak. Pero isang araw na ginabi ako sa pag-uwi galing sa Unibersidad, doon ko napansin ang kagandahan ng SLEX. Di lang sya para daanan ng mga sasakyan. Di lang sya comfort zone para iwas trapik (though trapik pa rin dahil sa ginagawa nga ito). Ang ganda, oo, nakita ko ang ganda ng daanang ito. Lagi akong araw dumadaan dito, nagsasawa na ko sa mga berdeng paulit-ulit kong nakikita sa bintana ng sasakyan. Pero sa gabi, makikita mo ang kakaibang pagka-mangha.Di naman pasko, pero nawili ako sa mga liwanag dala ng mga sasakyang dito ay dumadaan. Bawat ilaw, tanda ng senyas na nasa kalsada rin sila. Puting ilaw sa harap ng sasakyan at pulang ilaw sa likod, isipin mong ang dami-dami nila, magkaibang landas ang tinatahak. Salungat sa landas ng isa. Nakaka-manghang panuorin kahit sa bintana ko lang ng sasakyan nakikita. Di naman ako naka-helicopter pero kitang-kita ko sila. Malaki man ang sasakyan, trak o kotse, magkaiba man ng landas, norte o sur, pare-pareho silang nagbibigay ng ilaw. Senyas na nasa kalsada rin sila. Proteksyon para iwas banggaan, at kung minsan parang christmas lights, buhay at hindi namamatay hangga't may mga nadaan at pinapanuod ang kawili-wiling pag-ilaw.

Parang buhay..magkakaiba man tayo ng estado. May mayaman, may mahirap, may cute, may panget, may mayabang, may humble, may matalino, may di gaano, may kuripot, may galante, may trapo, may dukha, may..oo marami pa. Iba-iba man ng direksyon, pare-parehong may senyas, pare-parehong sumisigaw na 'andito ako!', nabubuhay at gumagalaw, tinatahak ang kanya-kanyang landas. Pare-parehong nagpapapansin sa kalye tuwing gabi, pare-parehong may pupuntahan. Kahit yung iba sa kawalan lang ang tungo. Sa SLEX man o saan mang kalsada, eskinita o kanal. May buhay. Oo.

Building.

2008-04-14T07:12:00.000-07:00

'Building' - means a lot. yeah. I dunno. I just want to react on the word. Building can be everywhere. Building a house, Building faith, Building family, Building relationships, Building the nation. Building LIFE. (sounds pretty serious). But anyways let's just focus on the BUILDINGS, on the structures. City, Malls, Offices, Companies - Buildings. From the word 'Building' let us extract the word 'globalization' modernization'

<< rewind

Tae, mali ata yung sinulat ko sa itaas. Dito tayo magsimula.

[] play

Nagsimula to nung nagbakasyon ako siguro mga last week lang yun. Dun sa bundok este sa CAR o Cordillera Administrative Region in short sa bundok nga. One week trip sa Banaue, Sagada, Baguio at dumaan pa sa Pangasinan at Subic. Oo, masaya. Pero napansin ko ang daan, kasi naman hindi ako makatulog sa biyahe dahil sa pag-alog-alog ng sasakyan. Oo, yung daan. Pangit. Ito yung daan na papuntang Sagada sa Mt.Province. Gilid talaga ng bundok ang daanan, lubak-lubak, rough road. Napansin ko rin, putol-putol o hindi magkakadugtong yung mga daang sementado, in short kulang-kulang. Bakit? Pinapahirapan nito ang mga dumadaang sasakyan, Bakit di pa rin maayos? Sabi ko, next question please. (o sige mula sa building, kalsada na ang pag-usapan ngayon). Ayun, dun nga ko nag-isip. May gobyerno naman. Ang dami ko ngang nakikitang GMA Cares e pero dun yun nakalagay sa matataong lugar pero dun sa rough road na tinuturing na high way ng mga taga roon? WALA. Hanggang pangalan lang pala. Kulang naman sa semento at aspalto. Kulang. Di ba noh? (umOO ka na lang).

\\ pause
<< rewind (ulit)

'Nasaan ang pondo?' 'Itigil na ang pagkuha sa kaban ng bayan!' 'ERAP,Gloria Resign!' - ayan ang dami dami nyan. (sige magmula sa kalsada, mga rally naman). EDSA1, EDSAdos, EDSAtres? Lahat para sa pagpapatalsik ng pangulo. (wala bang rally para sa birthday ni Santa Claus?). Bakit ba hindi tayo makuntento sa isang pangulo? Niluklok natin tapos papatalsikin rin. Minsan naisip ko weird talaga nating mga Pinoy. Yun lang. (dahil wala na kong masabi).

[] play

Maraming Pilipinong naghihirap. Maraming walang tirahan. Maraming walang makain. Maraming..maraming.. (oo marami). Kelan ba tayo uunlad? Hanggang 'Developing' na lang ba ang title natin? Minsan nanaginip ako. Ayun.

>> forward

Oo, 'building' nga ang title nito. Hindi ka nagkakamali.

-END-

curse. cursed.

2008-03-29T06:25:00.000-07:00

woo! karma is really so powerful. it's not just in me. but lumipat sya. how sad or how nice. funny it is. well, i'm not doing anything on it. it's just karma. and i concluded, it's not a curse. =D

English Doodle.

2008-03-21T20:12:00.000-07:00

Oh yes. I don't know how to start. So here it goes. I'm here, seating in front of the computer, alone in the house while my mom, bro and uncle are out on a swimming 'get away,' why? just say, I'm a pretty 'GC' person. (kidding.XD) I have this exam on monday, ECON11! Yeah I need to study since I'm not listening to the lecturer every class hours.XD. And I need high grades.(Shifting,transfer stuffs). But right now, I'm in the mood to post a blog. Why English Doodle? Dunno. It just popped out of my mind. *yawn* sleepy..still.. *sighs* oh crap hungry. gtg.=)

Mistakes 2.0

2008-03-21T05:40:00.000-07:00

-mula sa iba't-ibang persperktibo-

Akala ko tama na yung ginawa ko,
Akala ko sapat nang talikuran at takasan ang mga problema,
Akala ko pwedeng ganito na lang palagi,
Akala ko lang pala.

Nahulog ako.

Oo, nagmahal ako. Sobra-sobra. Akala ko wala ng katapusan, wala ng hangganan. Noon, akala ko, ngayon eto ako. Nahulog ako sa bangin. Malalim, madilim, hindi ko na makita ang dulo. Patuloy akong nahuhulog, malamig ang hanging humahampas sa basa kong mga pisngi, nararamdaman kong wala akong huhulugan, walang babagsakan, patuloy, nagpapatuloy, walang katapusan. Akala ko sa nagmamahalan lang walang katapusan pati pala pag-iisa wala na ring katapusan.

Tanga.

Masilayan ka lang, ang mga ngiti mo, ang mga halakhak, lahat ligaya na para sa akin. Oo, tanga raw ako, torpe, walang kwenta. Hindi ko daw kayang sabihin sayo ang tunay kong nararamdaman. Marahil tanga nga ko, torpe at walang kwenta. Ang alam ko lang, masaya na ko sa ganito kaysa maramdamang wala talaga akong halaga.
Akala ko wala akong halaga...

Pramis.

Pramis, promise, pangako. Nangako ka. Umasa ako. Oo, alam kong mali, alam kong panaginip ko lang lahat to. Pero umasa pa rin ako. Sinabi mong ako, ako lang at wala ng iba.di ba? Sinabi mong sarado na ang puso mo, sarado na para sa iba. di ba? Nagkamali ba ko sa pag-intindi? Pero wala, wala pala akong dapat asahan. Oo, ako lang, ako lang ang kaya mong lokohin. Oo, sarado na ang puso mo, sarado na pala para sa akin. Walang dapat ipangako, walang dapat asahan. Akala ko ikaw na, akala ko totoo.

-hindi ito ka-emohan,pagsasalin lang ng samu't saring kwento mula sa tabi-tabi-

Taymfers

2008-03-08T06:53:00.000-08:00

Nadapa, nasugatan, umiyak
Hikbi ng isang batang nagalak,
Dumaloy ang katapusan,
Huminto ang galaw ng sanlibutan.

Tumalikod ang liwanag sa
silangan,
Binawi ng ulap ang ulan,
Umurong ang alon ng mga
karagatan,
Tumingala kang muli at pagmasdan.

Akala mo'y tapos na,
Pagod na, nagsusumamo pa,
Mali ang pinataw mong kahulugan,
Naubos na ang mga luha ng
kagalakan.

Minsan naisip mo nang mawala,
Maglahong parang bula,
Bumuka ang lupa't ika'y isama,
Ngunit tinawag ka ng iyong
kasaysayan.

Sumigla ang mga kagubatan,
Bumaha ng kaluwalhatian,
Ikaw ngayo'y hinihila ng mga ulap
sa kalangitan,
Ang saya, ang sarap na muling
ihinto ang paggalaw,
Kahit sandali...

-isang malayang tula-

one month.

2008-03-01T08:54:00.000-08:00

yes! almost a month to go..
and finally school stuffs are over.really?
well, all i know is i can finally have an 8hour-sleep.XD

11:27am

2008-02-22T23:49:00.000-08:00

Sumulyap ako sa aking likuran,
Nadama ko ang lamig ng hanging
nagmumula sa bintana,
Akala ko maaari na kong
magpahinga,
Ngunit tinutunaw ng tinig ang
aking kamalayan.

Pinipilit kong manatiling buhay,
Unti-unti nang nauubos ang
ilaw ng lampara,
Nahuhulog na sa bangin ang
aking katawan,
Tapos na ba ang nagpupugay?

Naririnig ko na ang tinig ng
panaginip,
Handa na kong tumakas sa
katotohanan,
Hinihila na ko ng pantasya,
Nasaan na ba ang tanging siya?

Namulat akong hubad,
Nagising nang tapos na ang lahat,
Tumambad ang nag-iisang
liwanag,
Tutungo na ba ko sa patutunguhan?

-minsan kapag wala kang magawa-

stop.

2008-02-09T08:22:00.000-08:00

i wanted to stop.

but i can't.

continue.continue.

my eyes are closing.

my hands are numb.

my feet are shivering in cold.

i can't,please stop.
i want to rest.
i want to continue my dreams.
i want to say, yes!

i need to stop.
just for a moment.
please do stop the movement.

stop.stop.

i felt a tickling sensation.

then i stopped.

Untitled [part one]

2008-01-26T17:42:00.000-08:00

-Masarap balikan ang mga alaala ng nakaraan..-

(<< rewind)

Noong bata pa ko,nag-ambisyon akong maging doktor. Lahat kasi yata ng kalaro ko noon, gusto rin magdoktor. Nagpapabili pa ko ng mga laruang pang-gamot kunwari. Nilalaro ko pa mga dahon ng santan at gumamela namin sa garden. Kunwari din mga pasyente ko ang mga manika ko. Mga barbie sila,tingin ko noong bata ako mga sanggol sila. Mahilig din akong gumawa ng bahay-bahayan yari sa mga kumot namin. Tagpi-tagpi, naalala ko tuloy ang mga bahay sa gilid ng riles ng tren. Payabangan din noong mga bata pa, pagandahan ng laruan. Naalala ko noon gusting-gusto ko magkaron ng Winx yata yun, yung lumilipad na mga fairy. Di ko na rin maalala.

Mga tatlong taon pa ang lumipas, heto na ko. Grade one na! Masasabi kong matapang ako noong bata pa ko, di na ko hinahatid sa eskwelahan nun. Yun nga lang sa aking pagkakatanda muntik na kong ma-kidnap. Buti at tumanggi akong sumabay sa mag-asawang yun, ang ganda pa naman ng kotse nila. Naalala ko rin yung klasmeyt ko noong grade one, iyakin talaga. Ayaw humiwalay sa nanay nya, daig pa ang kinakatay sa baboy sa pag-iyak. Wala ring tatalo sa 'May I go out, teacher nun.' Kasi pagdating mo sa CR ng paaralan, kakalimutan mong nag-paalam ka sa teacher mo ng 'May I go out ma'am?' Daig pa yata ang payatas sa baho. Pero dahil 'call of nature' go pa rin kami ng mga klasmeyt ko. Meron din akong puppy love, pero di ko na maalala pangalan nya, pati ata muka di ko na rin maalala, nasaan na kaya sya? Sana ganoon pa rin itsura nya.
Grade six na ko, wow! di ata ako lumaki. Sa pila kung di ako sa pangalawa, pangatlo o pang-apat pag by height ang usapan. Dati rin excited ako laging mag-flag ceremony kasi katabi lang namin sa pila yung older puppy love ko, ayun natatandaan ko pa naman muka niya.

(>> fast forward)

High School life.

First year, mahiyain pa ang bawat isa. Mababait. Cool ka pag may kaibigan ka mula sa higher years. Bata pa ang itsura. Inosente. Yun ang freshmen. Green ang kulay. Ang pangit ng Cheerdance nung Intrams. Pero enjoy ang unang taon.
Second year. Medyo terror ang adviser. Nakakatakot ma-late sa klase. Ang bait pa rin. Natuto ng gumala. Ginagabi na sa pag-uwi. Blue ang kulay. Cool ang buhay.
Third year. Kabaligtaran. Super bait ng adviser. Natuto nang magka-lovelife. Gumagala na talaga. Ginagabi sa mga practices at project making. Unti-unting nadidiscover ang sarili. Red and kulay. Maganda na ang Cheerdance nung Intrams.
Fourth year. Heto ang pinaka sa lahat. Malapit na ang graduation. Sinusulit na ang huling taon. Malalaman mo na ang mga tunay na magkakaibigan. Maraming iyakan. Mga di malilimutang samahan. Masusubok talaga ang tibay ng inyong barkadahan.

(>> fast forward)

College. Cool. Culture-shock. Nice. Thrilling. Exciting. Tiring. ... (to be continue)

(// pause)

Ang ganda ng buhay. Ipagpatuloy ang mga bagay-bagay. Patuloy na makibaka. Patuloy na tuklasin ang hiwaga.

([] stop)

. . . . .

12am.

2008-01-25T07:51:00.000-08:00

woot! yeah it is 12 am.and im really really 'bangag.'i have a paper to be pass on monday and here i am doing the drafts.and woops! i still have a powerpoint presentation to prepare. ;c

-ang buhay estudyante, masaya, masarap. ngunit subukan mong lasapin ang bawat minuto sa eskwelahan. pag naramdaman mo na. mahirap. ngunit ganoon talaga ang buhay. baliktad ang kapalaran. babaliktad ang kapalaran. iikot ang gulong. liliwanag ang bolang kristal. tatalon ka sa bintana. pero pipigilan ang sarili. magtataka. magtatanong. anong oras na?

i'll camp with these people again.

2008-01-18T21:33:00.000-08:00

I saw this video then i remember again all the laughs we had in Balayan, Batangas last 2006. Yeah we really had a good stay there although we did not win that much in the competition. We had ghost stories, exchanging of thoughts every night, water shortage early in the morning, eating and eating..hunting our crushes! practice and practice for our group presentations, yeah it was really a camp after all. We really had fun with our teachers, Mam Cacananta and Sir Concepcion. I miss them. Yeah. I hope it's not only in the videos or pictures that I can see them again.

at the end of the road.

2008-01-18T02:01:00.000-08:00

...I always believe in True Love

Do you? or you're just into playing games?

Yeah,I've encountered people interpreting love as a game. Playing,tricking,misleading directions...

It sucks,right? Love is a very special thing intended to make people happy. It doesn't mean, game or somewhat a gamble. It is something to take care of. Something to nurture by two people deeply in love with each other.

Yeah,sounds really 'corny' but true, it is not just simply having a boyfriend, or a girlfriend. It is about engaging in a relationship with all your heart and mind. A boyfriend or a girlfriend is not a thing to play with. Because these are humans, having feelings and also getting hurt. Bitter, isn't it? But I'm not bitter at the moment. I just want to tell some people who doesn't believe in true love that there is always someone for each one of us. A soulmate, as they call it. Someone that will stay with us through eternity. Sweet. Oh! Don't get me wrong, I am not a hopeless romantic. I'm just being truthful. That love is just somewhere there at the end of our roads. Ready to lead us through its tough avenue of rocks and smoke.

reminiscing.

2008-01-18T01:38:00.000-08:00

10 years from now..

I've been reminiscing my high school life for the past few days.I can still remember my moments at the TSB and some of my embarrasing moments in the small campus of Cavite National High School.

But I also keep thinking of what will happen 10 years from now.On our high school reunion.How will I look like? How will my classmates and friends look like? Will I have very long hair? Will I wear a nice red dress? Will I see my past high school crushes? Will I be able to tell my alma mater,I missed her? Yeah,definitely.

High School for everyone seems to be the happiest part of teenage life and so am i.All those things I've learned from it,all the lessons and teachings from my mentors.All of it will always stay here ♥ in my young teenage heart.

So,I'll be always telling this. "Batchmates! See you 10 years from now!"

school.school.

2008-01-12T05:58:00.000-08:00

...yeah im kinda always stressed and haggard lately..maybe it's because of the school works..stuff..papers..exams..crap! oh how i wish i can graduate now and have my stable job..but oh no..i still have 3.5 years to go in college.

.news leads
.hum2 paper
.devcom11 and nasc7 exams
.fieldtrip
.exercises
.notecards

what else could i wish for??

school.school.

i need to have high grades,that would be my goal..so i need to be patient..studying hard is my answer!

.eyebags
.sleepless nights
.tiring journeys
.wasted time
.wasted papers
.scratches

yeah..it's all part of it.. ;)

UP @ 100! - ang galing mo!

2008-01-11T06:05:00.000-08:00

The University of the Philippines

UP is currently celebrating its 100 years of existence in the academe.Last January 08, 2008, Tuesday, the whole UP System had a Centennial Kick-off held at UP Diliman.The motorcade started from UP Manila (which is the very first UP campus ever established) going to the Diliman campus.The 7 campuses were all present in the event.

(A sad thing for me! because I was not able to go,I'm doing my paperworks by that time :c..)

-a li'l info from my wiki friend^^-

Centennial Celebration

"On January 8, 2008, the University of the Philippines (UP) began its centennial celebration with 7 universities with 12 campuses offering 258 undergraduate and 438 graduate programs. It produced 7 of 14 presidents, 12 chief justices of the Supreme Court, 30 of 31 national scientists and 36 of 57 national artists, 250,000 UP alumni (15,000 doctors, 8,000 lawyers and 23,000 teachers).Fernando Javier, 100, of Baguio City, oldest UP alumnus (Civil Engineering from University of the Philippines, Manila, 1933), carried the 100-torch relay at the UP academic oval in Diliman, Quezon City; 99th torchbearer was Michael Reuben Dumlao, youngest, a 6-grader from the University of the Philippines Integrated School in U.P. Diliman; UP president Emerlinda Roman, first woman president, carried the 100th torch and ignited the centennial cauldron in the UP Oblation.Fernando Javier, born on June 18, 1908 on Padre Faura in Manila, led hundreds of “Isko’t Iska” (Iskolar ng Bayan) and he lit the "perpetual flame" on the centennial cauldron at Quezon Hall which initiated U.P.'s year-long centennial celebration.The cauldron features 3 pillars - 3 core values and 7 flowers - the constituent universities, to wit, UP Manila, UP Diliman (together with UP Pampanga, its extension campus), UP Los Baños, UP Baguio, UP Visayas, UP Mindanao, and UP Open University.Meanwhile, on January 9, 2008, an electrical overload burned a University of the Philippines, Diliman "condemned" dormitory at the Narra Residence Hall, corner of Quirino Street and Katipunan Avenue. No one was hurt."

Whoa,I'm really proud that I made part of this University.Not only for its name,but for its purpose to continue uplifting Philippine education, and to produce brilliant minds that will soon be national leaders, scientists, artists and professionals in their respective fields.

Congratulations UP! Sandaang Taon ng karunungan! Let's wait for another hundred years to come..

a new beginning.

2007-12-31T02:56:00.000-08:00

Only I can change my life. No one can do it for me.

- Carol Burnett

December 31, 2007

HAPPY NEW YEAR! yes! it's a brand new year for all of us! 2008 is here! but before facing this brand new start, let's first thank GOD for all the blessings we had received in 2007. Let's also look back to those who made our 2007 memorable and one of a kind. And now the year 2008 is here, let's make it one brand new start for all of us. A new year to continue living and loving our loved ones. Let's forget all the pain and sorrow we had experienced the previous year and make a new and happy life this year. New Year means the earth has finished its 365.5 revolution around the sun and starting to revolve again. This revolution symbolizes our hope to start again if we have failed the previous year. What a new start to begin? isn't it? Let's start our year right!! ♥

-i love all the people who made my previous year meaningful and those that will continue sharing their lives with me this new year and the coming years to come..♥

destiny finds its way.

2007-12-29T23:12:00.000-08:00

Geee! i really love this movie! i keep watching it many times! so cute! destiny is really on its way to you wherever and whenever you are..♥ here's the plot for you to have an overview.. ;)

Plot:

The story begins around 150 years ago, in an English town named Wall, which is built beside a wall that is a portal to a magical realm of Stormhold. After a young man named Dunstan Thorne (the older version of whom is played by Nathaniel Parker later in the film) crosses the wall, he meets a captured princess named Una (Kate Magowan) who is used as the slave of the witch Ditchwater Sal (Melanie Hill). She gives him a glass flower, which she claims will bring him incredible luck, for the price of a kiss. Dunstan makes love to her and returns through the portal to his hometown of Wall the next day. Nine months later, Una sends him a baby in a basket, their infant son, Tristan.
Eighteen years later, the King of Stormhold (Peter O'Toole) is dying, and his four surviving sons (Septimus, Primus, Tertius, and Secundus) fight over who will be the next king while their three brothers already dead (Quartus, Quintus, and Sextus) look on as ghosts. After Secundus (Rupert Everett) appears late, and is tricked into being pushed off a balcony by Septimus (Mark Strong), he becomes a ghost as well. The King turns a ruby into a diamond and says that whichever son retrieves it and returns it to a ruby will be king. The ruby knocks a star out of the sky, which the grown Tristan Thorne (Charlie Cox) sees. Tristan promises to retrieve the star for the beautiful yet conventional Victoria (Sienna Miller) to prove his love for her. However, at the same time, three witch sisters; Lamia, Empusa and Mormo, see the falling star, and Lamia (Michelle Pfeiffer), leaves to capture it so, by devouring its heart, she and her sisters will be restored to beauty and power. Tristan tries to cross the wall, but the guard, in spite of his old age, manages to stop him.
Dunstan gives Tristan the glass flower and a package left with him by his mother, which contains a letter and a Babylon candle that allows one to travel wherever one wishes. Though intending to travel to his mother, Tristan accidentally thinks of Victoria and the fallen star and instead finds himself at the star's crash site in Stormhold and ends up bowling over a startled young woman named Yvaine (Claire Danes), who, it turns out, is the star. Tristan resolves to take her back to Victoria anyway and traps her with an enchanted chain and promising her the remains of the Babylon candle if she comes with him to Victoria. Meanwhile, Septimus kills Tertius and the Bishop with a glass of wine. Primus survives, as he drank the one glass of unpoisoned wine (intended for the Bishop).
Yvaine manages to escape Tristan with the help of a Unicorn, but is lured into a trap by Lamia, who is posing as an innkeeper. The stars whisper to Tristan while he sleeps, telling him he must protect 'their sister' Yvaine. Tristan convinces Primus, who is passing by on a coach, to let him join him and the pair arrive at the Inn. There, Lamia kills Primus by slitting his throat (leaving Septimus as the only remaining son and putative heir), and both Yvaine and Tristan barely escape with their lives when Tristan uses the stub of his Babylon candle to transport them "home"; but because they have differing ideas of home, they go halfway between both the sky and Earth and are stranded on clouds.
Tristan and Yvaine are captured by the "notorious" Captain Shakespeare (Robert De Niro) on a flying pirate ship, but he reveals that he is secretly a flamboyant cross dresser who shuns killing, is very proud of his reputation, and used to dream of crossing the Wall to England like Tristan dreams of traveling to far away places. He teaches them various things, such as fencing, the piano, and the waltz. Shakespeare drops off Yvaine and Tristan near Wall (and gives advice to Tristan that his true love may be the star). Shortly afterwards, Shakespeare's crew saves him from Septimus, who is now tracking Yvaine as well, since he wants both the ruby that she carries and her heart, so that he can gain immortality and rule forever. After Septimus fled the ship, the crew reveal they always knew the Captain was a "whoopsie".
Meanwhile, Tristan and Yvaine meet Sal, who still has Una prisoner, but in the form of a bluebird (leaving her unable to speak to her son). Sal tricks Tristan into giving up his magic flower (which protects the wearer from magic) for a ride to the wall and turns him into a 'mouse' (actually a sugar glider) out of spite. As they travel, Yvaine admits her love to Tristan who doesn't seem to notice anything but his piece of cheese. Sal keeps her end of the bargain and changes him back to human form and in an inn, Tristan asks if Yvaine meant what she said in the caravan. Shocked and confused, she is comforted by Tristan who reveals he loves her as well.
While Yvaine sleeps, Tristan leaves her to deliver a lock of her hair to Victoria, intending to tell his former love that he has found the star, but no longer wishes to marry her. While in England, Tristan notices that Yvaine's hair has turned into fragments of rock, showing that she cannot enter his land and keep her human form. Shocked, he quickly goes to return to her. At the same time, Lamia, Yvaine, Una, and Ditchwater Sal meet at the border between Wall and Stormhold (Yvaine believes that Tristan has returned to marry Victoria and intends to enter Wall to find him. Una steals Sal's caravan to warn her that if she enters Wall, Yvaine will turn into a rock). Lamia kills Sal, freeing Una from her chain, however after Una tries to protect Yvaine from the witch, both are taken captives by the sisters. Septimus and Tristan form an uneasy alliance and rush to save Yvaine, whose heart Lamia is about to take. In the ensuing battle, Lamia's sisters are killed, but Lamia kills Septimus in turn and reanimates his corpse to attack Tristan. Tristan crushes him with a chandelier. Lamia feigns grief over the deaths of her sisters and pretends to let the couple leave, but then locks them in to kill them. Yvaine tells Tristan to hold her, which sets off a massive burst of starlight so intensely bright that Lamia is killed. Yvaine tells Tristan that she could only do that when she was truly happy, as she was now that she knows he loves her.
Una reveals that she was the only daughter of the King of Stormhold, which makes her son, Tristan, the throne's only surviving male heir. After retrieving the gem from the necklace Yvaine had been carrying, the red from the colourless ruby returns, proving that Tristan is of royal blood. In the end Tristan becomes the new king with Yvaine as his queen. At the coronation, Una, now reunited with Dunstan, presents Yvaine with a Babylon candle. After eighty years of ruling (once their children and grandchildren have grown up), Tristan and Yvaine light the Babylon candle and travel into the heavens, where they become twin stars.

-from wikipedia.com

sunday morning.

2007-12-01T18:13:00.000-08:00

December 02, 2007

oh yes,it's a sunday morning.cold it is.i had bacon and toast bread as breakfast.antok pa ko.naayos ko na rin gamit ko kasi later balik elbi nanaman ako.ngayon ko lang naisip lagi ko ng ginagawa to pag sunday.yung mag-ayos ng gamit kasi babalik na ko sa campus uli.sad it is kasi malayo ka sa family.pero nandun yung fact na kailangan mong magtiis kasi im still studying..

pagdating sa dorm,ayun.ayos gamit.linis.then uupo sa desk ko para mag-aral,mag-review ng lessons for the next day.i never get tired of it kasi i know lahat ng ginagawa ko importante.it's for me naman.

one thing pa this sunday morning, i got confused paggising ko.ewan ko ba.may naisip kasi ako.i felt sad.hmm.ano kaya yun? hehe..well sa akin na lang yun.

ow and december na pala.lapit na new year! 2008! hehe..hope na may bago..

ayun wala lang,naisip ko lang gumawa ng blog ngayon kasi one week nanaman akong di makakapagnet dahil nasa dorm ako.

-updating..